Tο Άσμα της Βιλσαύ

στη Σύλβια

Μερικές φορές όταν κάθομαι ήσυχα μες στη σιωπή,
Ανοίγει μια μικρή ρωγμή
Και το δωμάτιο εισβάλλει από εκεί τμηματικά
Μέχρι την πλήρη του ανάπτυξη.

Το δωμάτιο με περιέχει.
Βαδίζω αργά πάνω στο ασπρόμαυρο πάτωμα.
Κάθομαι στο γραφείο.
Είμαι ακίνητη και περιμένω.

Ο αέρας λιγοστεύει.
Το δωμάτιο είναι άδειο αλλά όχι στατικό
Η λειτουργία του μου είναι άγνωστη

Είναι άδειο είναι αλωμένο
Είναι άδειο το συμπονώ

Τα μάτια μου δονούνται βαθιά
Από ρεύματα
Όπως όταν καταπιείς μια κουταλιά σιρόπι.

Και γεμίζω αργά σαν μελανοδοχείο
(Είναι φρικτό να είσαι πλήρης από κάτι που δεν κατανοείς )

Καθώς η στάθμη του μελανιού ανεβαίνει
Κυριεύομαι από την αίσθηση της πιο αβάσταχτης έλλειψης
Που ολοένα αυξάνει
Που γίνεται το κέντρο μου.

Που γύρω του αναπτύσσομαι με ιλιγγιώδη ρυθμό
Όπως μια δίνη αναπτύσσεται γύρω απ`την οπή της.

Λιμοκτονώ και περιστρέφομαι
Περιστρεφόμενη ανυψώνομαι
Λαμπερή όπως όλα τα πράγματα που βρίσκονται
σε εκκρεμότητα

Το δωμάτιο μπαίνει σε λειτουργία.

 

 

Άσυλο, Μελάνι 2008

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: