Edward Smallfield “Equinox”

(επιλογή από το EQUINOX)

ελεγεία

Μπαχ.

Ένα τσέλλο

Δυναμώνει

στο σκοτάδι.

Λόγια

και ξόρκια,

οι μύθοι που το σώμα εξιστορεί.

Περπάτημα

μες τη βροχή. Σελίδες που αδειάζουν. Σελίδες που γεμίζουν.

Τα ατυχή συμβάντα σε κάποιου τη ζωή.

Το χέρι     εξερευνά      όλα εκείνα      που το σκοτάδι κρύβει.

Ο Απρίλης

τελειώνει και ο τσελίστας πέθανε.        Ένα παράθυρο που φλέγεται.

Κι εγώ έρχομαι κοντά σου

 

elegy

Bach.

A cello

swells

in the dark.

Talk

& spells,

those stories the body tells.

A walk

between raindrops. The notes empty. The notes fill.

The accidents of somebody’s biography.

A hand        explores        whatever        is too dark to see. 

April

ends & the cellist is dead.                 An orange window.

& I am coming to see you

 

με τον τρόπο του Λουίς Θερνούδα

Σπίτι πλασμένο                            από αναπνοή.

Μια αράχνη

στο Κοράνι                                  γράφει

ολόκληρο το καλοκαίρι,       ενώ λειώνει ο Αύγουστος

χρόνου                                  πλησμονή.

Νύχτες

στην Ανδαλουσία στεφανωμένες με το άρωμα λευκών

ανθών. Τον θάνατο

πάντα τον αποσιωπείς.

Στη χώρα σου ποτέ δεν είναι αργά.

Η ζωή είναι άσκηση αναμονής.

Τα γράμματα στημένα στη σειρά.

Όλο και πιο παράξενα, ξένα, εξορισμένα. Στρατός σκιών που προελαύνει.

Η ευδαιμονία κάτω από την αψίδα ελλοχεύει.


after Luis Cernuda

A house                                  of breath.

A spider

in the Koran                             writes

throughout the summer,                         a wealth

of days                           as August melts.

Nights

in Al-Andalus laced with the scent of a white

blossom. Death

is something you rarely mention.

A life is learning how to wait.

In your country it is never late.

The letters stand at attention.

Stranger, alien, exile. A shadow army begins to march.

Pleasure lurks beneath an arch.


ημερολόγιο Αυγούστου

Ζάχαρη

Αλκοόλ

Ένα αυτοκίνητο

Η απώλεια

μιας ώρας

Μια φωνή ψηλά

από τον πύργο

καμπάνες       και επιλογές:

να μουλιάζουν

αργά

το τελειωτικό

κάτω

απ’το σώμα του καλοκαιρι

της προσφοράς                         η ορμή

 

memoir (August)

Sugar

alcohol

A car

A fall

-ing hour

A voice

from a tower

bells        & choices:

to macerate

so slowly

the late

below

summer’s lease

the will                          to please

 

με τον τρόπο των Ντόγκεν και Μοντάλε

καπνός

του λιβανιού                              να ξετυλίγεται

πλάι στους νεκρούς                                  αυτό που ταξιδεύει

διασχίζοντας                                          τα θραύσματα

καπνός

είναι μια λέξη που σημαίνει                 εμπρός λοιπόν: φλυάρισε

γι’αυτό        κι εκείνο                          που στενάζει

μες τη νύχτα                               αυτό που ειπώθηκε

δεν είναι θάνατος

ή μήπως είναι;

αυτό που δεν χωράει πουθενά

αυτό που θέλει θεραπεία                              η αναπνοή

ξετυλίγεται                                    του λιβανιού

Η ζωή                                        που τόσο απέραντη φαινόταν


after Dōgen & Montale

smoke

from the incense                     unravels

beside the dead                           what travels

across                                        the broken

smoke

is a word that means                      go ahead: babble

of this       of that                         what rattles

in the night                       what’s spoken

isn’t death

or is it?

something that doesn’t fit

something that needs to be fixed        the breath

unravels                                 from the incense

Life                    that had seemed so immense

 

16 Νοεμβρίου, 2005

Ένα λαούτο

ξεδιπλώνει

το ρυθμό

του:      (καθόλου φλάουτο)

ρετσίνι

μεταξύ      (ανάμεσα)        στα σβησμένα

τα   πρόσωπα

των            (νεκρών)         ένα εργαλείο

που ξεκλειδώνει              τη μουσική

(Ω)              (της)             νύχτας

(λευκά)

καρφιά  – κεντρίσματα

,ξέρεις,                                 (αστέρια)

κανένας      δεν οδηγεί      το αυτοκίνητο

 

November 16, 2005

A lute

unlaces

the pace

of:            (no flute)

the glue

between     (among)              erased

the faces

of the          (dead)                           a tool

for opening                                    the music

(O)              (of)                the night

(white)

pin                        -pricks

, you know,                                       (stars)

no one             to drive                the car

 

με τον τρόπο του Μοντάλε

Ένα παράφορο

γαλάζιο:

μάτια    ή     Αιγαίο      Η προπέλλα βιδώνει

την καρίνα βαθύτερα στον ύπνο, το νερό ελευθερώνει

το σκάφος.      Ή ίσως ένα ζευγάρι μέσα στο αυτοκίνητο πίσω απ’το φράχτη

κοιτάζει ένα τρένο που περνά.            Λίγες

ώρες                                                  μαζί σου.

Είμαστε ζωντανοί                        μέσα σε μια πρόταση.

Η ζωή             είναι πιο μικρή απ’το μαντήλι σου.

Μια τρομπέτα μεταφρασμένη,         οι μέλισσες.

Μέλι, πεπόνι,                             Αύγουστος, σπασμός.

Ένας κλέφτης

ανάμεσα στα κλήματα, θρηνεί.

Μια στιγμή σκονισμένη.      Κεχριμπάρι.      Ύπνος.

 

after Montale

A wrenching

blue:

eyes       or      Aegean.          The propeller screws

the hull deeper into sleep, the water unclenches

the boat.        Or a couple in a car beside the fence

watches as a train passes.               A few

hours with you.

We are alive                 inside a sentence.

Life            is smaller than your handkerchief.

A translated trumpet,                      bees.

Honey, melon,                    August, seizure.

A thief

among the vines, weeping.

A dusty minute.       Amber.          Sleep.

 

με τον τρόπο του Όππεν

περί μαθηματικών:

τυπωμένα                θραύσματα

δίνουν ένα κάποιο νόημα σε      μία      λέξη

Νευτώνια μηχανική

Τίποτα δεν εξηγεί βελόνα=καρφί κι αν μας

κεντρίσεις =τρυπάνι    δυνατά

διαμπερής κόσμος

και χρόνος   οι επιδιώξεις του καθένα     μια ηθική;

Σκέφτομαι ότι ίσως κάποιος θυμηθεί

το ποίημα:       η λειτουργία του είναι      να εκρύγνηται

είμαστε οι τελευταίοι                        πρώτος

ήξερε                                       με ποιόν τρόπο ένα σφυρί

ιστίο        ήλιος      θάλασσα     άμμος

εκείνο που εγώ        περισσότερο     από άλλα   νησιά


after Oppen

of mathematics:

typed                 shards

giving some clear meaning to       one          word

Newtonian mechanics

explain nothing needle=nail      & if you prick

us =drill              hard

to break                     through                           world

& time          one’s purposes             an ethic?

I think maybe somebody will remember

the poem:                 its function is                         to burst

we are the last                                      first

has known                            how a hammer

sail         sun        sea        sand

what I             most          other        islands

 

με τον τρόπο της Νίντεκερ

τόσο λευκό:

αυτό το ανοιχτό                          εγώ

χαρταετός

φως                         πλέει        λυμένο

μέσα στον           ουρανό      στη συννεφιά

Καλύτερα μια μέρα

μόνο. Αδέσμευτο

μια γυναίκα Συχνά

Απρίλιος μια φωτογραφία     μια βεράντα     λίγο χιόνι

μια φεγγαρίσια

ψύχρα                    οι ώρες               φεύγουν

φεύγουν τώρα      έχουν φύγει.

Όλα τα μικρά              λεπτά              πράγματα.

Άνοιξη

 

after Niedecker

how white:

that open                                                       i

kite

light                             floats                        untied

into                             a sky                        in grey

weather.

Say a day

without. Untethered

a woman                  Soon

April a snapshot        a porch      some snow

a lunar

chill                         the hours                                 go

are going                             have gone.

All the little            thin                                                things.

Spring

 

νεκρολογία

ο θάνατος του Γουίλιαμς

ενός αγοριού θάνατος (Όππεν)

πράγματα                            συμβαίνουν

καπνός                                     παιχνίδια

το δωμάτιο του ποιητή είναι

ενός αγοριού το δωμάτιο (ή ενός κοριτσιού)  κάτι σπάει

εκεί μέσα           τακ      τακ τακ τακ

ένα τέλος        σε όλο αυτό το          θόρυβο

μετατόπιση της γης τρέμει

να πεθαίνεις    σαν φιλόσοφος       φορώντας

τις μπότες σου ρίζες

χώνονται στη γη και ν’αρχίζουν  ν’αφυπνίζουν

την παράξενη γήινη λάμψη του

ένα αργό σπίρτο                                          στάχτες

 

obit

Williams’ death was a boy’s

death (Oppen)

things                                  happen

smoke                                                toys

the poet’s room is a boy’s

room (or a girl’s)      something snaps

inside       tap            tap tap tap

an end     to all this                   noise

moving of the earth quakes

to die       like a philosopher      with his boots

on roots

grip down & begin to awaken

his particular earthbound flash

a slow match                             ashes

O Edward Smallfield είναι Αμερικάνός ποιητής που ζει στη Βαρκελώνη. Έχει εκδώσει δύο βιβλία ποιημάτων κι έχει διδάξει δημιουργική γραφή στο San Francisco State University και στο University of California Extension. Είναι επιμελητής των εκδόσεων Apogee Press με έδρα το Berkeley. Η μετάφραση των ποιημάτων από το προς έκδοση έργο του Equinox έγινε στα πλαίσια του συμποσίου μετάφρασης στο σπίτι της λογοτεχνίας στην Πάρο τον Αύγουστο 2009, με την συνεργασία του ποιητή.

 

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: