Μισέλ Φάις: Νηφάλιος τρόμος

Μισέλ Φάις : Νηφάλιος τρόμος

Κατερίνα Ηλιοπούλου. Ο κύριος Ταυ. Α­θήνα, Μελάνι 2007, 30 σελ.

 

 

Την ποιητική της περσόνα (τον κύριο Ταυ) η πρωτοεμφανιζόμενη ποιήτρια Κατερίνα Ηλιοπούλου την κυκλώνει τόσο από την πλευρά του παντόπτη αφηγητή (μέσα από δεκατέσσερα ποιήματα, σε τριτοπρόσωπη αφήγη­ση), όσο και μέσω της αυτοπαρατήρησης (μέσα από τρία αυτοβιογραφικά ποιήματα του κυρίου Ταυ, σε πρωτο-πρόσωπη αφήγηση).

Στην πρώτη ενότητα, ο αναγνώστης παρακολουθεί εκ του συστάδην όλη τη διαδρομή του ποιητικού ήρωα της Ηλιοπούλου: από τη γέννηση του (Ο κύριος Ταυ ξυπνάει κάθε μέρα μέσα σ έναν άλλο άνθρωπο) έως τον θάνατο-ανάστασή του (Κάθε φορά πριν επιστρέψει, γράφει σ ένα χαρτάκι/το όνομα του/ και το θάβει στο χώμα./ Ποιος ξέρει τι προσμένει από αυτή την παράξενη σπορά).

Ενδιαμέσως διατρέχουμε την αλλό­κοτη καθημερινότητα του κυρίου Ταυ — έναν κόσμο ρευστό, γήινα ονειρικό, διαδοχικών μεταμορφώσεων, νηφάλι­ου τρόμου.

Σπανιότερα αφηγηματική και πα­ραστατική η γραφή της Ηλιοπούλου, συνήθως ελλειπτική και εικονοκλα­στική:

 

Κόμποι το μέλι το χρυσό

στάζει σε κάθε κλείδωση

της νύχτας το αμίλητο νερό

το ήπιε ως τον πάτο.

Σωσμένος απ’ του ποταμού το ρεύμα

Πηγάζει μόνον απ’ τον εαυτό του.

Μηρυκάζοντας ένα αγριόχορτο πικρό

προλέγει δίχως μάρτυρες:

Την πτώση.

Τον καθρέφτη μέσα στο νερό,

Τα ξυράφια.

Την απουσία του ουρανού.

Τις πυρωμένες καμπύλες.

 

Εμβολιάζοντας έναν θρυμματισμένο λυρισμό (η Σύλβια Πλαθ φαίνεται πως σαγηνεύει την ποιήτρια και πέ­ραν της μεταφραστικής επίδοσης) σε μια μεταϋπερεαλιστική εικονογρα­φία, συνήθως επιτυγχάνει ένα υποβλητικό αποτέλεσμα.

Στο δεύτερο και αρτιότερο μέρος, οι ρόλοι αντιστρέφονται και το δημι­ούργημα μιλάει για τον δημιουργό του. Ο φακός στρέφεται πλέον προς το πρόσωπο που τον επινόησε, προς το χέρι που τον σχεδίασε. Και τότε το παιχνίδι της γραφής και του εαυτού γίνεται πιο σκοτεινό και ιλιγγιώδες:

 

Στον κήπο μου ζει μια λεμονιά

Την ποτίζω από απόσταση με το λάστιχο

γιατί στην πραγματικότητα είναι μια

τίγρης.

Όμως εκείνη μου καταφέρει τις δαγκωμα­τιές

σε ανύποπτο

χρόνο.

 

Συχνά ξυπνάω με φρέσκες πληγές

κι ακόμα καμιά φορά όταν περπατάω μου

γραπώνει το σβέρκο,

Όμως εγώ την αγαπώ.

Ποιο άλλο δέντρο χωνεύει τόσο δραστικά

τη σιωπή

για να συνθέσει τους καρπούς του;

 

Λεμόνι———————–

Κέρινο τοτέμ του θανάτου

Αυτόφωτη λαγνεία.

 

(δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εντευκτήριο 07/07)

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: