Ted Hughes

O Aγγλος ποιητής Τεντ Χιουζ γεννήθηκε το 1930 στο Mytholmroyd του Yorkshire, έναν άγριο και μυθικό τόπο, τον οποίο δεν έπαψε ποτέ να κατοικεί μέσα από την ποίησή του. Σπούδασε αρχαιολογία και ανθρωπολογία με υποτροφία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Με την πρώτη του ποιητική συλλογή “The hawk in the rain” (1957) αναγνωρίστηκε από την κριτική για τη δύναμη της σύλληψής του αλλά και για την ωμότητά του στον χειρισμό της γλώσσας.
Στη συνέχεια δημοσίευσε πλήθος ποιητικών συλλογών, πολλά βιβλία για παιδιά, μεταφράσεις και θεατρικά έργα, διηγήματα, καθώς και δοκίμια για την ποιητική τέχνη. Η μεταγραφή του στα αγγλικά των Μεταμορφώσεων του Οβίδιου θεωρείται κορυφαίο επίτευγμα ποιητικής τέχνης. Συνεργάστηκε σε δύο παραγωγές με τον σκηνοθέτη Πίτερ Μπρουκ μεταφράζοντας τον Οιδίποδα του Σενέκα στην πρώτη παράσταση (1968) ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα, στην Περσέπολη, σε μια θρυλική παράσταση, δημιούργησε ένα έργο με το μύθο του Προμηθέα πειραματιζόμενος με τις λέξεις και τον ρυθμό σε διάφορες γλώσσες. Το 1984 ανακηρύχθηκε δαφνοστεφής ποιητής (Poet Laureate), τίτλο που διατήρησε μέχρι τον θάνατό του (1998).
Σημαντικότερες ποιητικές συλλογές του θεωρούνται οι εξής: “Hawk in the rain” (1957), “Luperkal” (1960), “Crow” (1971), “Wodwo” (1967), “Moortown” (1980), “Wolfwatching” (1980). Η τελευταία του συλλογή “Birthday letters”, την οποία δημοσιεύτηκε λίγο πριν από τον θάνατό του, αναφέρεται στην επτάχρονη σχέση του με την Αμερικανίδα ποιήτρια Σίλβια Πλαθ, την οποία παντρεύτηκε το 1954 και απέκτησε μαζί της δύο παιδιά. Λίγο μετά το διαζύγιό τους η ήδη διαταραγμένη ψυχικά Σίλβια Πλαθ αυτοκτόνησε, ενώ μετά από τέσσερα χρόνια και η δεύτερη γυναίκα του, Assia Wevill, αυτοκτόνησε παίρνοντας μαζί της και την τετράχρονη κόρη τους. Ξαναπαντρέυτηκε το 1970, αυτή τη φορά με την Carol Orchard με την οποία έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του.
 
Η ποίηση του Χιουζ διακρίνεται από μια πρωτογενή δύναμη που πηγάζει μέσα από τη σκληρότητα και την ομορφιά του φυσικού κόσμου. Η ιδιαιτερότητα της ματιάς του οφείλεται στο γεγονός ότι αναφέρεται σε αυτόν τον κόσμο ως ήδη απωλεσθέντα. Η εξορία, η απομάκρυνση του πολιτισμένου Δυτικού ανθρώπου από τη φύση, η διάσχιση που τον κατέχει, δίνουν στα ποιήματα μια σκοτεινή, δυσοίωνη ατμόσφαιρα, γεμάτη εικόνες σπάνιας καθαρότητας, αλλά και με μια γλώσσα απογυμνωμένη όσο και τολμηρή. Ο Χιουζ έφερε στην αγγλική ποίηση κάτι απο τη βιαιότητα και αμεσότητα του χαρακτήρα της ιδιαίτερης πατρίδας του, υπερασπίστηκε με το έργο του ένα γλωσσικό ιδίωμα απαλλαγμένο από τη διστακτικότητα, το συναισθηματισμό, την περιγραφή και την επιτήδευση. Αναγνωρίζει την άγρια αρπακτική πλευρά του φυσικού κόσμου ως μέρος και της ανθρώπινης φύσης και της προϊστορικής κληρονομιάς, ό,τι μας συνδέει με τις ρίζες μας ή τροφοδοτεί τη φαντασία μας και εξισορροπεί τη νοησιαρχία που διέπει τον πολιτισμό μας. Αυτά τα στοιχεία που έχουν καταπιεστεί μέχρι την πλήρη άρνησή τους, δεν απωθούνται ποτέ οριστικά και επιστρέφουν κάποτε απειλητικά και επικίνδυνα. Η ατμόσφαιρα έλξης και φόβου που διατρέχει την ποίησή του πηγάζει από αυτή την διαπάλη.
Ωστόσο, με την προσεκτική ανάγνωσή της ποίησής του, μπορεί κανείς να διακρίνει όλον τον ζόφο και την ωμότητα στην παρουσίαση των θεμάτων, κινείται συχνά προς μια επούλωση του ρήγματος, δηλαδή την κατανόηση και τη συμπόνια για τον ανθρώπινο ψυχισμό, με την κρυστάλλινη ομορφιά της αφτιασίδωτης γλώσσας και τους κρυφούς ρυθμούς που τη διατρέχουν. Στο έργο του, τόσο το ποιητικό όσο και το θεατρικό, επανέρχεται συχνά ο ορφικός μύθος της απώλειας, της αναζήτησης, της λύτρωσης. Ο ίδιος είχε πει σε μια ηχογράφηση απαγγελίας ποιημάτων του (1978) ότι “η ποίηση αναζητά αυτό που είναι ζοφερό και καταστροφικό και το ανυψώνει σ’ ένα πεδίο όπου γίνεται λυτρωτικό και ζωογόνο. Ή, τουλάχιστον, αυτό προσπαθεί. Αυτή είναι η πρόθεσή της. Και το να φτάσει σε αυτή την τελική κατάσταση ανακούφισης και έκστασης είναι η κινούσα δύναμη της γραφής”.
Η ποίησή του “κατοικείται” από πάμπολλες μορφές ζώων, τα οποία είναι φορείς μύθων, διαθέτουν θεϊκά αλλά και ανθρώπινα χαρακτηριστικά, είναι δαίμονες και είδωλα άλλων μορφών. Τα ζώα ενσωματώνουν το αίνιγμα του κόσμου, τις αντιφατικές δυνάμεις που κυβερνούν το πεπρωμένο μας. Εχουν μιαν απροσπέλαστη ομορφιά, εγγενή καθαρότητα στις προθέσεις τους, αλλά και την ενστικτώδη αρπακτική όρεξη του κυνηγού. Πρέπει να σημειωθεί ότι στο ποιητικό έργο του βρίθουν οι αναφορές και επιρροές από πολλές μυθολογίες, την παράδοση των αλχημιστών και τον μυστικισμό της Καμπαλά. Χρησιμοποίησε αυτές τις αναφορές ως πλαίσιο για την ανάπτυξη της ποιητικής του, εκφράζοντας και την άποψη πως η ποίηση είναι τελετουργία και ο ποιητής κατέχει τη θέση του σαμάνου, ενός μάγου γιατρού της γλώσσας, που μέσω της ποίησης ανοίγει δρόμο με τη φαντασία του προς τον υπερβατικό κόσμο του πνεύματος. Τα ζώα, ως μαγικά όντα, είναι μια αλληγορία για την ίδια την ποίηση και τη φευγαλέα ουσία της, ενώ ο ποιητής προσπαθεί να τη συλλάβει άλλοτε με την επίκληση, την προσήλωση του κυνηγού, κι άλλοτε να μεταμορφωθεί ο ίδιος σε ποίημα-ζώο ώστε να το φέρει -μέσω των λέξεων- στο φως του αισθητού.

(δημοσιεύτηκε στο poema.gr)

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: