Οπισθόφυλλο για το βιβλίο “O Κύριος Ταυ”

Σκέφτομαι πως η ποίησή μου πηγάζει από την αίσθηση ενός πράγματος απέραντα μακρινού που για κάποιο λόγο με πλησιάζει και μου συστήνει τον εαυτό του με τρόπο απόλυτα σαφή. Μετά από αυτή τη συνάντηση πρέπει να μπορέσω να του ανοίξω ένα τόπο. Αυτός ο τόπος αποτελεί ένα κλειστό και αυτοδύναμο γλωσσικό και μυθοπλαστικό σύμπαν που χαρακτηρίζεται από ένα είδος ηθελημένα «φτωχής» γλώσσας, όσο το δυνατόν πιο απλής και αιχμηρής. (αυτό είναι η ενστικτώδης μου έκφραση που έχει γίνει συνειδητός στόχος. Δεν ξέρω αν έχει επιτευχθεί, απλά θα ήθελα να κινούμαι σε αυτήν την κατεύθυνση).
Στην περίπτωση της συλλογής «Ο κύριος Ταυ» μου δόθηκε ένας ανταποκριτής. Ο κύριος Ταυ είναι ο δικός μου Κανένας, ταυτόχρονα το δημιούργημά μου και ο οδηγός μου. Η πρώτη εικόνα που είχα ήταν ένας άνθρωπος που μαυρίζει μεθοδικά μια σελίδα γραμμένου χαρτιού με την πένα του, αρχίζοντας από μία τελεία. Αυτό το σβήσιμο, την περιοχή που θα ονόμαζα απουσία,  θέλησα να χαρτογραφήσω και να κατοικήσω μέσω του υποκειμένου Ταυ. Σε αυτήν την περίπτωση η απουσία δεν είναι έλλειψη αλλά ανυπόκριτο βίωμα που αποδεσμεύει από την αγωνία της ταυτότητας και λειτουργεί ενοποιητικά μέσα από το διαχωρισμό. Η αποδοχή του διαχωρισμού,  η γνώση της αδιαμεσολάβητης απόστασης, αντί να γίνει θρήνος γίνεται γειτνίαση.  Η απουσία είναι υπόσταση του ιλλίγγου αυτής της δύσκολης γειτνίασης.
Τα ποιήματα αποτελούν μια σειρά από στιγμιότυπα του κύριου Ταυ που λαμβάνουν χώρα στο κλειστό περιβάλλον του σπιτιου του όπου οι άλλοι είναι απόντες και τα έπιπλα συγκροτούν κάποιες περίεργες οντότητες (οχήματα υπομονής). Ο κύριος Ταυ δεν είναι ακριβώς αδρανής, βρίσκεται μάλλον επέκεινα της δράσης και μοιάζει κάθε φορά να επαναλαμβάνει την ίδια κίνηση. Απεκδύεται το εγώ του για να γίνει μέρος του γίγνεσθαι του κόσμου. Κάθε τέτοια του προσπάθεια αποτυγχάνει και αυτή η παλινδρόμηση είναι ίσως μια μεταφορά για την ίδια τη γραφή της ποίησης, για την συγκέντρωση και την σύγκρουση των δυνατοτήτων, την προσπάθεια θεμελίωσης πάνω στο ανύπαρκτο και την σιωπή που ακολουθεί όταν το ανείπωτο ειπωθεί και επιστρέψει στη σιωπή που το διεκδικεί.

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό poema.gr

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: